Stilte

Compassie voorbij verhalen

Ik kom hem voor het eerst sinds 5 jaar weer tegen op een training.

“Hé, wat fijn om jou weer te zien!”

“Hoe is het?” en meer van zulke vormelijkheden.

Ik vertel hem hoe fijn ik zijn reactie had gevonden 5 jaar geleden, toen ik zo verdrietig was en bedankte hem daarvoor.

“Wat zei ik dan?”

Ik kon het me niet herinneren en realiseerde me dat hij er zo eenvoudig gewoon-was-geweest.

“Je zei geloof ik niet zoveel, je sloeg een arm om me heen. Dat je er geen verhaal van hoefde te maken, dat voelde als echte compassie.”

Is dat jou wel eens overkomen? Echte troost zonder woorden.

Durf je dat zelf? Het verdriet van de ander alleen maar welkom heten?

Jeff Foster:
Compassie zonder verhaal
Heb je deze mail via iemand anders gekregen en wil je meer weten over mij of mijn BIG5 theorie? Klik dan op de links of ga naar mijn blogs.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Om spam te voorkomen: * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.