kadootje geven

Een kado is niet voor jezelf

(Extra blog omdat mijn vader vandaag 86 wordt!!! En omdat ik weet dat hij ook vaak met dit thema stoeit ūüėČ )

Een kadootje is voor de ander

Dat klinkt heel logisch, maar hoe vaak geven we presentjes met de verwachting dat de ander er -iets bepaalds- mee doet?

Opdracht in een verpakking

In feite is het dan geen kadootje maar een opdracht. We geven dan een opdracht. Ook als je 50 euro (of 500) geeft om kleren te kopen of lekker te eten of . . .  Kennelijk vind jij dat de ander er iets mee moet (weet jij beter wat de ander moet doen dan zij zelf).

Weten wat goed is voor een ander

“Ja maar, ik wil vooral dat het voor hij of zij zichzelf iets gunt!” Klinkt logisch, maar hoe langer ik erover nadenk hoe meer ik me realiseer dat een echt kado ook loslaten is. De ander mag kiezen wat hij ermee doet: Het fantastische boek niet lezen, de dure wijn ¬†gebruiken voor stoofvlees, een kekke onderzetter maken van een schaakbord.

Geniet voor jezelf

Natuurlijk ken ik dat. Ik heb een kado voor iemand uitgekozen en ben daar echt trots op. Dan heb ik heel goed nagedacht waar zou hij of zij blij van worden.¬†Dan ben ik helemaal¬†trots op mijn briljante idee en popel om het te delen. Da’s mooi, da’s dan een kadootje voor mezelf. Dat wat ik geef, is voor de ander . . . . . . . ¬†loslaten.

Kan jij loslaten wat de ander met je kado doet? Heb jij mensen in je omgeving die meer opdrachten dan kadootjes geven?

 

Geldt dit ook voor het leven dat je je kinderen geeft?

 

PA, gefeliciteerd met je verjaardag!  Tot snel!

 

2 thoughts on “Een kado is niet voor jezelf

  1. Ten eerste, ik zit hier te typen, hopend dat de (super-trage) wifi-verbinding het niet begeeft. I tried to respond to the 2 Aug. blog a few weeks a go and ffft! My incredibly concise and intelligent comment evaporated. “Zucht.”

    I do like this string of insights about gift-giving.
    A social convention weighted down with an anvil of expectations? (anvil = aambeeld)
    I think so.
    Over the years, I’ve become ambivalent about gift-giving. I still give gifts – usually not for a specific reason other than I think, “so-and-so would like that!”. And I try to avoid giving on “special occasions”. But nowadays I am sometimes uncomfortable getting a gift. We attach obligations either consciously or unconsciously. When that happens, the word “gift” is no longer accurate.
    I’ve made some awful faux pas in the past, giving gifts I liked that took no account of what the recipient might enjoy.
    The longer I go without receiving a gift, the happier I am. However, I don’t think this is an effective adaptation. A mindset of “letting go” is better. It can restore the intention and the beauty of the concept of “gift”.

    1. Hi James,
      thanks for your comment. Thanks for understanding it on a deeper level
      and thanks for taking out and translating the single word I did not know: aambeeld
      abrazo

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Om spam te voorkomen: * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.