Mag het een trekje zijn?

Ik vraag me af of het zou helpen als we minder over diagnoses zouden praten en meer over eigenschappen. Misschien heeft het meer nadelen dan voordelen, maar ik houd niet van al die diagnoses. Vooral niet omdat zoveel kinderen inmiddels een psychiatrische diagnose hebben. Natuurlijk kunnen diagnoses nuttig zijn, maar soms is het beter het een eigenschap of trekje te noemen.

  • Sommige kinderen krijgen ADHD trekjes als ze veel stil moeten zitten.
  • Als ik meuk eet, of teveel, of op ongewone tijden doet mijn buik alsof ik PDS heb.
  • Sommige mensen krijgen migraine van alcohol, pijnstillers of andere middelen.
  • Als mensen té veel en té lang belast worden, functioneren ze niet meer.
  • Wie een dierbare verliest heeft tijden van wanhoop en gelaten verdriet. Is dat een depressie?

Maar alle trekjes uitgebreid benoemen kan ook gevaarlijk zijn, misschien zouden dan nog meer mensen diagnoses krijgen. De ontwikkelaars van de DSM-5 stoeiden daar ook heel erg mee. Symptomen, diagnoses, trekjes, klachten? Een diagnose suggereert teveel dat we het weten. Bovendien suggereert een diagnose dat het meer in de persoon zit dan in zijn omgeving.

Het boek ‘Zo ben ik nu eenmaal‘ van Willem van der Does geeft helder en op hilarische wijze met tekeningen van Peter van Straaten aan hoe dun de grens tussen ziekelijke en rare trekjes kan zijn.

Waarmee niet gezegd is dat diagnoses zinloos zijn of dat de meeste mensen overdrijven over hun klachten. Het is alleen vaak zoveel menselijker dan we ons soms realiseren.

 

One thought on “Mag het een trekje zijn?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Om spam te voorkomen: * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.