Tag Archives: compassie

Stilte

Compassie voorbij verhalen

Ik kom hem voor het eerst sinds 5 jaar weer tegen op een training.

“Hé, wat fijn om jou weer te zien!”

“Hoe is het?” en meer van zulke vormelijkheden.

Ik vertel hem hoe fijn ik zijn reactie had gevonden 5 jaar geleden, toen ik zo verdrietig was en bedankte hem daarvoor.

“Wat zei ik dan?”

Ik kon het me niet herinneren en realiseerde me dat hij er zo eenvoudig gewoon-was-geweest.

“Je zei geloof ik niet zoveel, je sloeg een arm om me heen. Dat je er geen verhaal van hoefde te maken, dat voelde als echte compassie.”

Is dat jou wel eens overkomen? Echte troost zonder woorden.

Durf je dat zelf? Het verdriet van de ander alleen maar welkom heten?

Jeff Foster:
Compassie zonder verhaal
Heb je deze mail via iemand anders gekregen en wil je meer weten over mij of mijn BIG5 theorie? Klik dan op de links of ga naar mijn blogs.

 

verwondering en compassie

Het verschil tussen medelijden en medeleven

Het is altijd een goed moment om vooruit te blikken en daarbij mee te nemen wat er is gebeurd in het afgelopen jaar.

Bij mij was overlijden een paar keer dichtbij. Niet heel dicht bij mij, maar mensen waar ik veel om geef verloren een dierbare.

Ik voel me dan altijd heel onhandig. Wat zeg je wel en niet? Is er iets dat kan helpen of de pijn verzachten? Is pijn verminderen het doel van troostende woorden?

Ik kwam een pareltje van een blog tegen over rouw. Pom schrijft heel mooi over ‘ik-red-me-wel’ en over delen. Maar vooral zo genadeloos eerlijk kwetsbaar over pijn en weer opkrabbelen.

Voor wie zich minder onhandig wil voelen is er een heel mooi filmpje van Brene Brown. Een animatie met een beer, een vos en een geit die je doet glimlachen omdat we dit allemaal herkennen. Zeg gewoon: “Ik weet het ook niet, maar ik wilde even bij je zijn.”

Wanneer had jij compassie nodig?