Tag Archives: rouw

rauw

Rauw als het tegenzit

RAUW

Durf jij je mensen te zeggen dat je niet altijd gelukkig hoeft te zijn? Rouw is rauw, sommige klusjes zijn ronduit vervelend en er zijn dagen dat je eigenlijk je bed niet uit wil. Is dat voor jou iets dat opgelost moet worden? Zijn de slechte dagen een signaal dat je je leven anders in moet richten?
En soms is er gewoon tegenslag, voor iedereen.

Eeuwigdurend Geluk

Moeten we naar eeuwigdurend geluk streven of zit geluk in het contrast? Eerst hard werken en dat een momentje voor jezelf op de bank? Is dat werkelijkheid of te calvinistisch?

De zin van lijden

Zit er een reden of boodschap achter iedere tegenslag of is dat onzin? Misschien is levenskunst dat je er ondanks . . .  iets mee doet. Niet dat dat de bedoeling was.

Discipline

Natuurlijk zijn er 1001 manieren om pijn te verzachten, om met karweitjes en terugkerende klusjes om te gaan. Gretchen Rubin blogt er eindeloos over. Zij heeft een encyclopedie van manieren waarop mensen discipline ontwikkelen . En ik vind dat leuk. En soms bedank ik er even voor. Soms ben ik gewoon boos of verdrietig of vind ik het leven heel rauw.

Eerlijk . . . ?

Heb jij dat ook en durf je dat ook met je vriendinnen te delen?
taal rauw
Taal is het geestverruimende middel dat we zelf produceren

Voor de oplettertjes onder jullie: Ja dit is een herblog van een andere (opgeheven) site. Ook altijd actueel.

rouw en schoonheid

Als alles anders loopt

Als alles tegenzit

Ik wil haar helpen, ik wil iets aardigs doen of zeggen. Ik wil haar laten weten dat ze mij kan bellen als alles tegenzit en donker lijkt.

Maar ze heeft me niet nodig. Ze heeft genoeg vriendinnen. Bovendien . . . ze moet toch door die donkere tunnel. Rouw is rauw. Verlies van gezondheid, dromen, liefde, geld of illusies – keihard.

Hooge Kampse Plas

Luisteren

Ik luister (en praat teveel). Ik zie hoe mooi en sterk ze is: krachtig. Ik glimlach, dit is het leven: AdemInAdemUit.

Delen

Later thuis blijf ik me afvragen welk ene zinnetje een kadootje zou kunnen zijn in dit soort ontmoetingen. Waar gaat dit over? Wat is de essentie? Wat wil ik overbrengen? Als second-best glimlach en praat ik liefdevol naar haar in gedachten:

Dag lief mens. Wat mooi je even zo te mogen ontmoeten. Dankjewel dat je me durft te laten zien wat je bezig houdt. Ik wil je helpen, maar dat is niet nodig. Je hebt genoeg mensen om je heen. Je hebt zoveel kracht, je komt er wel. Toch wil ik zo graag zeggen – ‘Ik ben er ook voor je’- . Onthoud dat er heel veel engelen zijn om je weg te begeleiden. Als de nacht ooit heel donker is en je weet dat je dit stuk van je reis alleen moet doen, vergeet ze niet. Het heelal is er voor jou.

Stilte

Ik kijk mijn eigen engelen maar eens aan en glimlach naar ze, en dan nog een keer naar haar.

Heb jij dat ook dat je luistert en zó graag iets wil doen of iets heel moois zeggen?

 

verwondering en compassie

Het verschil tussen medelijden en medeleven

Het is altijd een goed moment om vooruit te blikken en daarbij mee te nemen wat er is gebeurd in het afgelopen jaar.

Bij mij was overlijden een paar keer dichtbij. Niet heel dicht bij mij, maar mensen waar ik veel om geef verloren een dierbare.

Ik voel me dan altijd heel onhandig. Wat zeg je wel en niet? Is er iets dat kan helpen of de pijn verzachten? Is pijn verminderen het doel van troostende woorden?

Ik kwam een pareltje van een blog tegen over rouw. Pom schrijft heel mooi over ‘ik-red-me-wel’ en over delen. Maar vooral zo genadeloos eerlijk kwetsbaar over pijn en weer opkrabbelen.

Voor wie zich minder onhandig wil voelen is er een heel mooi filmpje van Brene Brown. Een animatie met een beer, een vos en een geit die je doet glimlachen omdat we dit allemaal herkennen. Zeg gewoon: “Ik weet het ook niet, maar ik wilde even bij je zijn.”

Wanneer had jij compassie nodig?

Ja maar, mijn ouders . . .

Ik moet het één keer zeggen: er is geen zelfacceptatie zonder je ouders te eren. Als je boos blijft op je ouders is er weinig ruimte om van jezelf te houden.

Je hoeft niet goed te praten wat ze deden en je hoeft niet van ze te houden. Sommige dingen zijn absoluut onvergeeflijk.

Maar ze hebben jou het leven gegeven en nu sta je hier. Je kan bewegen, eten, proeven, ruiken, voelen en Nederlands lezen. Geef je ouders en je geschiedenis een plek, want wat geen plek heeft is overal.

Zou jij je geschiedenis ook zo graag als een oude jas aan de Emmaus meegeven?

Als je iemand mist

Soms is doorgaan moeilijk. Waarom is hij doodgegaan en niet ik? Ik had er veel voor over gehad om te ruilen, maar zo’n ruil is niet mogelijk.

Soms helpt het om diegene die je nog zo graag dichtbij had gehad te vertellen hoe het nu met je is. Laat de straat zien waar je woont en vertel over de mensen waar je mee werkt. Stel je voor hoe hij zou reageren.

Soms moet ik glimlachen, want hij zou mijn bank echt heel lelijk vinden. Hij zou ook vilein zijn als altijd.  Ik denk ook dat hij zou zeggen: “Je bent geen steek veranderd.” en me dan omarmen.

Zulke fantasieën zijn niet alleen verdrietig. Mij troost het ook. “Je mag doorgaan. Doe het!” Continue reading Als je iemand mist

rouw

Bij overlijden

Als er iemand dichtbij dood gaat is er alleen maar een heel groot zwart gat.  Je kan niet zien wat het is, waar je in moet. Wat staat je als achterblijver te wachten? Wanneer ben je nou voorbereid?

Dan is het fijn als je niet alleen bent, Als je vriend(inn)en om de beurt binnenvallen en de afwas doen, of eten koken of koffie zetten. Misschien gewoon zwijgen, babbelen, luisteren . . .  alles zolang je maar niet meer alleen in dat grote gat staat te staren.

Het leven gaat door, soms is dat begrijpelijk, maar het kan ook zó onvoorstelbaar zijn. Het mag niet zo zijn dat de buurman gewoon de hond uitlaat, alsof vandaag hetzelfde is als gisteren.

Hebben jullie wel eens meegemaakt dat iemand er gewoon durfde te zijn en nietsdoen, niets zeggen, maar gewoon er zijn?