Tag Archives: stilte

giraffes kennen geen eenzaamheid

Ontbreekt er iets?

Het is goed om een blije dodo te zijn

en het is ook goed om je af en toe af te vragen:

Wat heb je verder nodig?
Wat is je verlangen?
Wat ontbreekt daarvoor?

Drie vragen om af en toe eens aan jezelf te stellen. Volgorde onbelangrijk. Schrijf het in je dagboek, praat tegen jezelf terwijl je naar de zee (of een vissenkom) kijkt. Praat er ook eens over met anderen.

Staren in een vissenkom.
verlangen

Durf jij jezelf te vragen wat je verder nog wil? Wat ontbreekt er in jouw leven?

Ik heb deze post in iets aangepaste vorm geherblogged bij MY-organization.

Niet vergeten: besluiten kosten energie.

Spookschrijvers: omdenken

Tot mijn grote verbazing las ik in de decemberuitgave van de VNVA krant een boekrecensie met mijn naam eronder van een boek dat ik nooit gelezen heb. Mijn naam is goed gespeld en deze website wordt aangehaald.

De recensie is erg positief en ik vrees dat iemand mijn naam heeft gebruikt om reclame te maken voor het boek. Daar baal ik dus van.

‘Broodbuik’ is ongetwijfeld een interessant boek waar zeker goede tips in staan voor veel mensen. Ik zou mensen (als ik het gelezen had) mogelijk kunnen aanraden om de adviezen eens te proberen. Ik zou echter nooit zo positief zijn als in deze recensie. Een biochemisch en fysiologisch geloofwaardig verhaal doet mijn mening niet ineens helemaal veranderen. Daarvoor heb ik teveel logische verhalen gelezen die elkaar tegenspraken. Als ik het een heel slecht boek zou vinden zou het nog steeds voor sommige mensen waardevol kunnen zijn. Daarom roep ik ook steeds dat je jezelf goed moet blijven observeren.

Ach en ik kan ook een beetje gevleid zijn. Iemand denkt dat er mensen naar mij luisteren.

Ik kende spookschrijvers in vele soorten, deze is nieuw voor mij.

Mag ik nu een gratis exemplaar om het echt te lezen? Ik word nieuwsgierig.

verbondenheid door stilte

Wat onbesproken mag blijven

Welke mensen heb je om je heen verzameld? Je denkt misschien dat het toeval is of geen keuze, want kerstmis is voor familie.

Hoe vind jij het met de mensen die (vandaag) dichtbij jou staan? Wat hebben jullie gemeen? Denk je daar wel eens over? Praten jullie daar wel eens over?

Ik denk dat we elkaar meer uitzoeken op wat onbesproken mag blijven dan op waar we over willen praten. Ik weet niet of het ertoe doet, maar ik realiseer me steeds meer dat echte vrienden ook de mensen zijn waar je veel onbesproken mag laten. Even niet ziek zijn, even niet denken aan je carrière, even gewoon negeren wat er is.

Ik denk wel dat het helpt om af en toe aandacht te geven aan de keuzes die je maakt over je vrije tijd. Breng je genoeg tijd door met mensen waar je mee wil zijn?

Een boswandeling, stilte, een verleden, familie, een dol feest, een frustratie of een hobby. We willen ons allemaal verbonden voelen. Weet jij wat je nodig hebt om je verbonden te voelen?

Wat heb jij nodig?

Ik zeg vaak, als je weet wat je nodig hebt ben je al voorbij de helft. Bij mij werkt dat zo. De wereld om me heen roept van alles en het lijkt alsof ik meer tijd, meer discipline en meer geld nodig heb.

Meer, meer, meer is vaak een beweging naar buiten. Van jezelf af.

De kunst is om terug te komen bij je kern en wat je echt wil.

Wil je duur uit eten of wil je een avond volle aandacht en trots zijn op elkaar? Wil je nog meer lezen en studeren of wil je ergens heel erg goed in zijn (daarvoor moet je vooral veel oefenen en doen). Wil je nog meer rijtjes afwerken of wil je doen wat belangrijk is?

Vraag jij je voldoende af wat echt belangrijk is voor jou?

Wil je dat delen met mij en met de andere lezers? Als je een commentaar onder deze blog zet krijg je een cadeautje. Ik stuur je een opdracht waarmee je uit kunt zoeken wat echt belangrijk voor jou is.

rouw

Bij overlijden

Als er iemand dichtbij dood gaat is er alleen maar een heel groot zwart gat.  Je kan niet zien wat het is, waar je in moet. Wat staat je als achterblijver te wachten? Wanneer ben je nou voorbereid?

Dan is het fijn als je niet alleen bent, Als je vriend(inn)en om de beurt binnenvallen en de afwas doen, of eten koken of koffie zetten. Misschien gewoon zwijgen, babbelen, luisteren . . .  alles zolang je maar niet meer alleen in dat grote gat staat te staren.

Het leven gaat door, soms is dat begrijpelijk, maar het kan ook zó onvoorstelbaar zijn. Het mag niet zo zijn dat de buurman gewoon de hond uitlaat, alsof vandaag hetzelfde is als gisteren.

Hebben jullie wel eens meegemaakt dat iemand er gewoon durfde te zijn en nietsdoen, niets zeggen, maar gewoon er zijn?

Wie luistert er naar jou?

Sommige mensen hebben in hun leven meer op hun bordje gekregen dan anderen. Een slechte start of veel uitdagingen onderweg. Ze overleven alle worstelingen en doen het super.

Toch komt er dan een periode waarin al die littekens gaan opspelen. Je wordt werkloos, of je krijgt een kind of misschien juist als er eindelijk rust is. Je voelt je anders dan anders en wordt knorrig of wil alleen nog tv kijken. Misschien ga je dingen doen die je nooit deed zoals veel snoepen, drinken of je gooit zelfs je laptop door het raam.

Je bent niet gek. Je bent een stoere overlever met littekens. Misschien wordt het tijd om je heldenverhaal te delen met iemand die het begrijpt. Wat denk je dat ze vroeger bij het kampvuur deden? Durf je huisarts te vragen of zij (hij) iemand weet die jouw verhaal begrijpt. Iemand die je hoort en ziet.

Welk verhaal zou jij graag een keer bij het kampvuur vertellen?

Smaakt het echt lekker?

Ik heb een nieuw woord geleerd: ‘comfortfood’. Ik denk dat we daarmee eten bedoelen waar je blij van wordt. Ik heb graag eten waar ik blij van blijf. Van veel zoete dingen krijg ik zo’n nare nasmaak. Daardoor wil ik steeds meer eten, tot ik me ineens bedenk dat ik mijn tanden moet gaan poetsen (en dat ook doe 😉 ).

Ik probeerde mijn kinderen uit te leggen dat eten ‘lekker in je mond’ kan zijn en ‘lekker in je buikje’. Zelf vraag ik me dat ook regelmatig af: Waar komt die zin in dat chocolaatje vandaan? Zit dat in mijn mond of in mijn buik of nog ergens anders? Hoe voelt dat over 10 minuten? Het helpt vooral bij het maken van een betere snack-keuze.

Wie van jullie herkent dat gevoel van ‘lekker op je tong’ of ‘lekker in je buik’?

Beslissingen bij de koffie

Stilte bij de koffie

Wat moet er echt gebeuren vandaag?

Het is goed om aan het begin van elke dag een paar minuten na te denken over de dag die komt. Wat staat er in de agenda en hoeveel speelruimte is er tussendoor? Wat wil ik echt gedaan hebben vandaag? Zijn er verder nog losse eindjes, stomme brieven of andere klusjes die ik mooi kan inpassen?

Zet iedere dag even op een rijtje wat je kan en wil doen. Dat helpt je om je meer af te krijgen en minder het gevoel te hebben:  IK WORD GELEEFD!

Stilte
Stilte, aandacht, liefde, wijsheid, het komt allemaal op hetzelfde neer.

Neem stilte. Dan kun je kiezen 😉

Wat verdient jouw aandacht?

Alles waar je aandacht aan  geeft wordt groter in je hoofd.  Zo werkt het. Of het nu over de slechte eigenschappen van jezelf of van  je puber gaat, of juist over hoe creatief je bent, of hoeveel doorzettingsvermogen je partner heeft… Waar je veel over praat en denkt wordt belangrijker. Dus kies maar.

Trots delen is genieten. Vertel hoe goed je kind kan voetballen. Geef jezelf complimenten voor je organisatievaardigheden. Je hoeft niet te overdrijven. Luister maar eens naar anderen; de brullers overschreeuwen hun onzekerheid. Dat is heel wat anders dan gewoon fijne gedachten hebben en delen.

Wat krijgt vandaag aandacht van jou?

 

Stil, stiller, stilte in je hoofd

Gewoon omdat je anders jezelf niet meer kunt horen denken.

Je beantwoordt bijna alles  wat de mensen om je heen van je vragen;  je familie, je kinderen, je partner. Mediteren is heel goed, maar een wandeling in het park is ook al een hele goede manier om stilte (en beweging) te creëren voor jezelf.

Sommige mensen doen het door te puzzelen, te vissen, een hele lekkere taart te bakken of  gewoon om half elf even alleen op de bank te zitten met een kopje koffie. Zet dan geen radio aan, en zeker geen tv. Een beetje stilte is goed voor ons, gun het jezelf elke dag.